Pasta met uiensaus

Vlak na haar inburgering in Nederland vertelde Maxima in een interview dat ze onder de indruk was van de Nederlandse vrouwen: “Ik zag een vrouw op een fiets rijden. Een kind voorop, een kind achterop en de boodschappen aan het stuur."

Vanmiddag vond ik mijzelf terug op de fiets, voorop een kind, achterop een kind en in het kratje een grote pan uiensaus, anderhalf pak pasta en een fles wijn. Het zit zo: wij hebben geen tuin. Dusch. Als wij gevraagd worden door vrienden, familie, bekenden of zelfs vreemden met een tuin om daar eens in te komen zitten doen wij dat graag. Zeker op mooie dagen. En als het dan vrienden zijn die ons uitnodigen en als we eigenlijk al plannen voor de maaltijd hadden dan nemen we dat eten gewoon mee. Op de fiets dus.

Pasta met uiensaus (voor 4 volwassenen en drie kinderen)
600 – 700 gram pasta
2 kilo uien, schoongemaakt en klein gesneden
3 tenen knoflook, schoongemaakt en gehakt
een grote hand salie, fijn gesneden
olijfolie
flinke klont boter
250 ml slagroom
een glas witte wijn
peper, zout

Neem een grote pan met een dikke bodem. Verhit hierin olijfolie en boter. Bak de uien in onder zo nu en dan roeren. Voeg na ongeveer 10 minuten knoflook en salie toe. Bak het geheel nog ongeveer 10 minuten, het mag niet te bruin worden. Voeg de wijn, peper en zout toe. Breng het geheel tegen de kook aan en laat 20 minuten sudderen. Roer de slagroom door de saus en pureer het geheel met de staafmixer. Roer, als de saus te dik is, er nog wat wijn door. Kook de pasta gaar volgens de gebruiksaanwijzing op het pak. Roer de saus door de pasta, lekker met Parmezaanse kaas.

Salade met tuinbonen en makreel

Ach lieve mensen, wat was het heerlijk vandaag. Het weer dan hè? Ik werkte vandaag thuis, iets met een tandartsafspraak en daarna was het nu eenmaal makkelijker om thuis te werken dan om naar kantoor te gaan. Dus daar zat ik vanmiddag, aan de eettafel, balkondeuren open, muziekje op de achtergrond en een lekker kopje koffie binnen handbereik. Dan is werken opeens een klein feestje. Daarna haalde ik de kleuter op uit school en togen we, samen met vriendinnetjes, naar de speeltuin. Ik zei het u toch al? Het was een heerlijke dag.

Deze dag vroeg om een salade. Met lekker brood. De prinses vond het heerlijk, de kleuter plukt er de tuinbonen uit en liet de rest liggen. Wij lieten niets liggen, maar aten alles op.

Salade met tuinbonen en makreel
600 gram gedopte tuinbonen (uit de diepvries)
75 gram rucola
1 grote gerookte makreel, schoongemaakt en in stukken
½ rode ui, in dunne ringen
sap en rasp van een ½ (biologische) citroen
olijfolie
zout
½ theelepel bruine basterdsuiker

Breng water en een snuf zout aan de kook. Doe de tuinbonen in het water, laat weer aan de kook komen en kook ongeveer 3 minuten, zodat ze lekker knapperig blijven. Maak een dressing met citroensap en rasp, olijfolie, basterdsuiker en een klein beetje zout. Meng alle ingrediënten tot een maaltijdsalade. Eet met lekker knapperig brood.

Wortel-karwij dip met feta

Mijn lief en ik verjaarden afgelopen week. En dat was natuurlijk aanleiding voor een klein feestje zaterdag. Dusch. Mailden we vrienden en familie, deden mijn lief en onze kleuter boodschappen en maakte ik hapjes en salades. Nu hebben de meesten van onze vrienden eigen kleuters, prinsessen en prinsjes, dus werd het al snel een dolle boel.
Eerlijk gezegd houd ik wel van verjaardagsfeestjes. Ik vind het supergezellig dat zo veel mensen komen borrelen en eten en dan nemen al die mensen ook nog kadootjes voor ons mee. Ik houd wel van goed uitgezochte kadootjes en we zijn goed verwend dit jaar: kadobonnen voor Gamma, sauna, luxe lunch en gezellig uit eten. Een heuse IPod én een dokkingstation, mijn lieve collega’s namen voor mij een Grieks kookboek mee en voor mijn lief een fles ouzo, en een hele goede vriend nam een biologische gekonfijte eendenbout mee. En er was nog meer.
Maar bovenal was het dus erg gezellig met familie, oude en nieuwe vrienden.

Ik kookte een tafel vol met mezze, waaronder de salade met paprika, peper en munt, maar ook dit wortel-karwij smeersel, eerlijk gejat uit Casa Moro.

Wortel-karwij dip met feta
1 kg winterwortel, geschrapt en in dikke plakken
1 eetlepel karwijzaad
olijfolie
peper, zout
150 gram feta, verkruimeld

Verwarm de oven voor op 180 graden. Doe de wortels in een ovenschaal met peper en zout en ruim olijfolie. Dek de schaal af met aluminiumfolie. Laat de wortels in ongeveer 45 minuten gaar worden. Laat de wortels iets afkoelen. Pureer de wortels met de staafmixer, voeg indien nodig nog wat extra olijfolie toe. Plet het karwijzaad in een vijzel of met een mes. Roer het karwijzaad door de wortelpuree. Proef en voeg eventueel peper en zout toe. Doe de worteldip over een schaal en verdeel de feta erover. Lekker met Turks brood.

Salade van aardappels met sperzieboontjes

Er zijn van die dagen dan is het een behoorlijk gedoe om iedereen van avondeten te voorzien. Zo'n dag waar we om 5 uur beginnen, dan schuiven de kleuter en zijn beste vriendin aan tafel. Zodra zij om half 6 de deur uit zijn, op weg naar zwemles, spring ik fluks op de fiets om de prinses op te halen. Onze prinses heeft na een volle dag spelen een reuzetrek en krijgt dus snel een warme prak. Als dan de kleuter weer terug is van zwemles, de kinderen gepoetst, voorgelezen en geknuffeld in bed liggen, de troep is opgeruimd en de keuken bijna aan kant, ploffen mijn lief en ik op de bank en willen dan, hangend voor het 8 uur journaal, eigenlijk ook nog wel wat eten.

En wat eten we dan op zo’n dag? De kleuters en prinses houden het meest van aardappelsvleesgroenten. Maar tegen de tijd dat het mijn beurt is om te eten heb ik daar geen zin meer in. Een poldermodel. De kinderen krijgen oer aardappelsvleesgroenten (gekookte aardappels, sperzieboontjes en een klein gehaktballetje) en van de restjes maak ik voor ons een goedgevulde salade.

Niet lang geleden namen mijn lieve schoonzusjes uit Zwitserland en fles vijgen- balsamicoazijn mee. Als u nu niet zulke lieve schoonzusjes hebt, of ze gingen niet naar Zwitserland kunt u natuurlijk best gewone balsamicoazijn gebruiken.

Salade van aardappels met sperzieboontjes
4 gekookte aardappels, in stukken
2 grote opscheplepels (of zoveel je hebt) gekookte sperzieboontjes (of andere boontjes, met tuinboontjes kan het ook)
een grote bos platte peterselie, gehakt
een rode ui, in dunne ringen gesneden
avocado-olie, of walnotenolie, of desnoods olijfolie
vijgen- balsamicoazijn
mosterd

Maak van de olie, azijn en een klein beetje mosterd een dressing. Doe alle ingrediënten in een kom en giet er ruim dressing over. Laat de salade minimaal een kwartiertje staan, dat komt de smaak ten goede!
Wij aten deze salade met gegrilde lamsworstjes.

Bechamelsaus

Een paar stukjes geleden vroeg iemand mij of ik “een diep, duister kookgeheim” heb. Sindsdien krijg ik dat maar niet uit mijn hoofd. Diepe, duistere kookgeheimen. Allereerst ben ik er vanuit gegaan dat het de bedoeling was dat ik niet alleen met “ja” zou antwoorden, maar dat ik dan ook details zou moeten geven over dat duistere geheim. Nu, dan. Goed. Ik zal een kookgeheim vertellen, zo ééntje waar ik liever niet over praat. Maar dan moet u dat ook doen natuurlijk. Laat een reactie achter en vertel uw diepste, duisterste kookgeheimen.

Eerlijk gezegd heb ik meer eetgeheimen dan kookgeheimen. Zo lust ik bijvoorbeeld nog steeds erg graag ganzenlever. Maar dat kan natuurlijk helemaal niet meer, dat hoort gewoon niet. Ik lust op zijn tijd ook wel eens een broodje bal met pindasaus, of onderweg bij een benzinestation een gehaktstaaf. Daar praat ik ook liever niet over. En als puber ben ik eens wakker gemaakt voor een pizza met ansjovis en ananas. Wat mij betreft blijft dat onder ons. Maar dat zijn eetgeheimen.

Dan nu, mijn diepe, duistere kookgeheim. Zo nu en dan eten wij lasagne, met heerlijke zelfgemaakte rode saus (deze bijvoorbeeld), mozzarella en parmezaan. Maar de bechamelsaus bij die lasagne maak ik niet altijd zelf. Die schud ik meestal uit een pakje. Omdat ik te bedonderd ben om hem even zelf te maken. Terwijl mijn recept voor bechamelsaus echt heerlijk is, vooral voor in de lasagne. Dusch. Mijn kookgeheim is dat ik bechamelsaus uit een pakje maak. Valt eigenlijk wel mee voor een diep, duister geheim.

Bechamelsaus
50 gr roomboter
60 gr bloem
½ liter melk
1 ui, geschild en door midden gesneden
een klein beetje vers geraspte nootmuskaat

Doe de melk, 2 halve uien en de nootmuskaat in een pan. Laat de melk tegen de kook aankomen, laat de smaken van de ui en nootmuskaat in de melk trekken, maar zorg dat deze niet kookt. Smelt in een andere pan (met dikke bodem) de boter. Voorzichtig en langzaam, de boter mag echt niet bruin worden. Roer, als de belletjes uit de boter zijn, de bloem door de boter. Laat in twee minuten, onder aldoor roeren, de bloem gaar worden. Dit gaat het beste met een pollepel. Voeg nu een derde van de (warme) melk toe en roer met een garde tot alle klontjes eruit zijn. Roer er nu de rest van de melk door, roer met een garde tot alle klontjes uit de saus zijn, daarna met een pollepel. Laat de saus heel rustig ongeveer 2 minuten pruttelen.
Bechamelsaus is trouwens niet alleen lekker bij lasagne, ook bij asperges of bijvoorbeeld met kaas over bloemkool

Bami met broccoli, kip en kokos

De afgelopen drie stukjes teruglezend lijkt het hier vooral kommer en kwel, er zijn stukgevallen telefoons, zichzelfafsluitende laptops en niet etende kinderen, een boel drama dus. Kijk, zo erg is het hier nu ook weer niet, de kinderen eten vaker wel dan niet, de laptop was van mijn werk en heeft alleen een accuprobleem en zelfs in de prehistorie kan ik nog gewoon bellen en sms’en. Het valt allemaal wel mee dusch. Maar het is fijn stukjes schrijven over drama en rampspoed, en het is ook fijn stukjes lezen over andermans problemen en toestanden. Dusch. Geen stukjes over rustige, voortkabbelende zondagen, hard klussende liefdes en fijnspelende kinderen. Trouwens, zulke zondagen bestaan niet, die zijn een utopie. Er is altijd wel wat, een kleuter die alleen maar achter de computer wil, een prinses die het liefst met de duplo hard op het hoofd van haar broer slaat, een berg wasgoed waar een mens niet overheen kan kijken of een klus die niet loopt zoals mijn lief dat zou willen. Maar al met al was het best een prima dag. Niets leuks om over te schrijven. Behalve misschien dat de kleuter zich vandaag afvroeg waarom hij alweer groentes moest eten, dat aten we immers eergisteren ook al.

Bami met broccoli, kip en kokos
2 stronken broccoli, in roosjes
200 gram (eier)mie, gekookt volgens de gebruiksaanwijzing op de verpakking
3 kippendijtjes, in stukken
200 ml kokosmelk
1 ui, gesnipperd
2 tenen knoflook, gehakt
1 eetlepel Thaise vissaus
3 eetlepels chilisaus
olie
zout

Breng een pan met ruim water aan de kook, voeg zout toe, kook de broccoli 4 minuten en laat daarna goed uitlekken. Doe de kokosmelk en kippendijtjes in een pan, tot bijna aan de kook komen en laat, onder zo nu en dan roeren, een kwartiertje rustig pruttelen. Laat in een hapjespan of wok een scheut olie heel heet worden. Bak hierin de ui bruin, voeg knoflook toe en bak even mee. Voeg de broccoli, mie, vissaus en chilisaus toe en bak al roerend het geheel. Proef of er nog vissaus of chilisaus bij moet. Roer tot slot de kip en kokosmelk door de mie.

Coleslaw

Tot halverwege vorige week leefde ik eigenlijk nog met één been in de prehistorie. En stiekum vond ik dat helemaal niet zo erg, het was lekker makkelijk en vooral erg vertrouwd. Tot binnen een paar dagen tijd vriendin M. en collega L. zeiden dat ik toch niet als enige in de prehistorie kon blijven, dat ik met de vaart der volkeren mee moest, dat het nu toch heus tijd werd voor een nieuwe telefoon. Dus bestelde ik op het www een heuse smartfoon voor mezelf en dompelde ik mij de afgelopen dagen onder in de ongekende mogelijkheden: ik maakte een boodschappenlijstje door de streepjescodes van producten te scannen, ik zocht hoe ik na een smakelijk etentje bij vrienden weer thuis kon komen en downloadde voor de kleuter een heus racespel. U begrijpt, ik was met één grote stap in de huidige tijd gestapt. Ziet u het voor u? Daar liep ik vanmorgen op kantoor: jasje aan, mijn mooie laarzen aan en de nieuwe smartfoon in de hand, ik voelde me echt een heuse bijdetijdse, hippe, werkende moeder. En toen. Pats! Daar gleed mijn gloednieuwe, glanzende en glimmende telefoon uit mijn hand, zo op de marmeren vloer. Kapot! En nu? Ik vloekte eens, pinkte een paar tranen weg en heb mijn nieuwe telefoon weer opgestuurd in de hoop dat deze nog gerepareerd kan worden. En ik bel voorlopig weer met mijn oude telefoon. In één stap weer terug in de prehistorie dus.

En wat eten we nu? Lekker makkelijk. Amerikaanse coleslaw. Met de mayonaise die u natuurlijk allemaal heeft gemaakt.

Coleslaw
½ witte kool, in heel dunne reepjes geschaafd of gesneden
1 kleine winterwortel, grof geraspt
3 eetlepels mayonaise
klein beetje dragonazijn
1 theelepel zout

Doe de kool met het zout in een schaal en giet hier zoveel water op dat de kool onder staat. Laat minstens een uur staan. Giet de kool af en laat heel goed uitlekken. Roer de dragonazijn door de mayonaise. Roer dragonmayonaise en wortels door de kool. Proef op smaak en voeg eventueel meer mayonaise toe. Lekker bij spareribs.

Mayonaise

Vlak voordat mijn laptop net helemaal uit zichzelf (en zonder vooroverleg met mij) afsloot had ik een aardig stukje voor u geschreven. Helaas bleek, nadat ik de laptop weer aangeslingerd had, dat dit aardige stukje was verdwenen. Jammer voor u, want nu mist u dat aardige stukje, jammer ook voor mij, want ik moet nu opnieuw beginnen met een stukje.

In plaats van dat aardige stukje, dat houdt u misschien nog wel tegoed, ga ik het dan nu hebben over mayonaise. En dan bedoel ik niet één of andere light fritessaus, nee, dan bedoel ik echte mayonaise, die voor een groot deel bestaat uit olie. Van al die olie, samen met eidooier, wordt de mayonaise lekker romig. U mag van mij natuurlijk best mayonaise kopen, er is prima goed mayonaise te koop. Maar mayonaise maken is helemaal niet moeilijk. Dat kunt u ook gewoon zelf. En als u eenmaal mayonaise kunt maken zijn de mogelijkheden eindeloos: met citroen bijvoorbeeld, voor bij een toastje met zalm, met dragonazijn voor door een salade, met een klein gesnipperd pepertje, als dipsaus, of met een scheut whisky, tomatenketchup en wat cayennepeper als ouderwetse cocktailsaus bij garnalen.

Mayonaise maken schijnt met een staafmixer te kunnen, maar zelf maak ik mayonaise liever met de hand, ik vind het prettig om de ingrediënten onder mijn handen langzaam in mayonaise te zien veranderen. Een ander voordeel van met de hand maken is dat u kunt besluiten minder olie toe te voegen, of misschien deels een andere olie, voor een andere smaak. Mocht u ondanks dit recept toch een beetje onzeker of angstig zijn, Elle Eten plaatste een duidelijk instructiefilmpje op hun website.

Dus. Er zijn geen smoezen meer, nu allemaal fluks mayonaise maken!

Mayonaise
1 eidooier
2 theelepels citroensap, of azijn, bijvoorbeeld dragonazijn
1 theelepel fijne mosterd
zout en peper
2 dl arachideolie, of een deel arachideolie en een deel olijfolie (of een deel avocado
-olie)

Zorg ervoor dat alle ingrediënten op kamertemperatuur zijn. Doe de eierdooier, azijn, mosterd en een snufje zout in een kom. Roer met een garde tot een glad mengsel. Voeg er druppel voor druppel de olie aan toe, terwijl je stevig blijft kloppen. Zet de kom eventueel op een vochtige theedoek, dan blijft deze beter stevig staan terwijl je met de ene hand klot en met de andere de olie toevoegt.
Vanaf het moment dat de saus yoghurtdik is, kan de olie er in een dun straaltje bij. Proef en maak op smaak met extra zout, citroensap en/of mosterd.
Als de mayonaise te dik is, of als je hem langer dan een dag wilt bewaren, roer er dan op het laatst een eetlepel heet water door.

Pilaf

Onder mijn familie, vrienden en kennissen leeft het waanidee dat mijn kleuter en prinses voorbeeldige eters zijn. Dat zij dagelijks met plezier en zonder morren een groot bord vol met gezondheden tot zich nemen. Ik weet wel hoe dat beeld is ontstaan, zodra mijn kroost op een borrel of feest wordt uitgenodigd storten zij zich vol overgave op de hapjes. Eerst worden tomaatjes en schijfjes komkommer in no-time verorberd, daarna moeten worst, knoflookolijven en toastjes met geitenkaas eraan geloven. Pas dan zijn ze bereid de zorgvuldig uitgekozen kinderchips een blik waardig te gunnen. Mochten de kleuter en prinses bij andere mensen te eten gevraagd worden zetten zij hun liefste gezicht op en eten braaf, en vaak zelfs zonder knoeien, hun bord leeg. Hier thuis laten zij echter hun ware aard zien. Beginnen ze te piepen zodra het eten op tafel staat. Blijkt dat ze deze week echt, heus, geen broccoli lusten en de pasta opeens zonder saus moet worden geserveerd, proberen mijn lief en ik allerlei chantagemiddelen om ervoor te zorgen dat ze toch nog iets eten. En een harmonieuze maaltijd kunnen we helemaal wel vergeten. Maar als er al te lang geen groentes meer zijn gegeten, als de kinderen al dagen leven op ongezond of veel te weinig, dan is er nog één maaltijd waarbij alles weer goed komt. Waarbij de kinderen zingend aan tafel zitten en eten tot ze erbij neervallen. Rijst, boontjes en een Indonesisch vlees gerecht, rendang smoor bijvoorbeeld, of ajam smoor.

En toen had ik een goed idee. Als de kinderen rijst zo lekker vinden, dan zouden ze deze zoetige pilaf nog veel lekkerder vinden! Dusch. Bij de pilaf braadde ik een kip en kookte ik wat tuinboontjes (uit de diepvries natuurlijk). En wat denkt u? Mijn lief en ik hebben heerlijk gegeten. De kleuter en de prinses bliefden alleen een beetje tuinboontjes.

Pilaf
300 g basmatirijst
75 g boter
1 ui in ringen
500 ml kippenbouillon
1 kaneelstokje
1 eetlepel rozijntjes
4 gedroogde abrikozen, in stukjes
zout

Was de rijst goed onder stromend water. Smelt de boter en bak de ui en 1 kaneelstokje 10-15 min tot de ui goudgeel is. Laat de rijst goed uitlekken en roer hem door de ui. Bak de rijst al roerend 1 min. Doe de bouillon erbij met een snufje zout, roer de rozijntjes en abrikozen door de rijst. Dek de bovenkant af met vetvrij bakpapier en leg de deksel op de pan. Laat 5 min goed doorkoken, temper het vuur naar laag en kook alles nog 5 min. Proef of de rijst gaar is, als deze nog niet gaar, de rijst nog even laten staan.

Brasserie Buitenhof

Afgelopen weekend ging ik weer eens eten met vriendin M. Ik vertelde toch al eens eerder dat er een goede traditie aan het ontstaan was? Samen eten, zonder mannen of kinderen, dat kan eigenlijk alleen buiten de deur, dus eens in de zoveel tijd reist de één naar de ander en eten we buiten de deur. Samen dus, zonder man, of kinderen. Eerst shoppen, ik scoorde onverwacht een fijne nieuwe spijkerbroek, daarna borrelen en daarna eten. In Den Haag deze keer.

Eerlijk gezegd vond ik het lastig om een restaurant uit te kiezen. Ik wilde perse niets Aziatisch, geen Tapas, en niet al te duur. Maar wel een gezellig restaurant waar we niet na anderhalf uur al weer buiten zouden staan. En lekker natuurlijk. Veel eisen kennelijk, want het was geen sinecure om iets te vinden. Maar na uitgebreid speuren op het www vond ik een nieuw restaurant, een paar maanden open nu. En het klonk goed, voldeed aan al mijn voorwaarden, proberen dus. Brasserie Buitenhof.

Over de inrichting valt niet veel te vertellen, prima, warm, beetje standaard. De kaart dan maar. Deze is niet heel uitgebreid, maar er staan prima echte brasserie gerechten op. Niet te ingewikkeld, niet te veel gedoe, maar als goed klaar gemaakt onweerstaanbaar. Vooraf deelden we een plateau Buitenhof, een grote schaal met onder andere Seranoham, chorizo, gerookte zalm, brood, crostinis’s met krabsalade, bietensalade en huisgemaakt groentes in het zuur. Heerlijk. Volgens de menukaart voor geschikt voor 2 personen, maar 3 of 4 personen hadden hier ook van kunnen eten. Een beetje veel dus.

Daarna koos ik voor Steak van Ierse Black Angus met Bearnaisesaus en frites. Ik val nu eenmaal voor een versgemaakte Bearnaisesaus. Altijd. Voor de wollige, romige substantie van de saus in combinatie met de zurige smaak ga ik altijd overstag. Dat is gevaarlijk, want het kan mis gaan, de kans is groot dat ik teleurgesteld word. Deze keer gelukkig niet, de steak was mals en precies goed gebakken en de saus was heerlijk. De mayonaise bij de patat was helaas onmiskenbaar fabrieksmayonaise. Jammer. Toen we ernaar vroegen werd verteld dat we net pech hadden gehad, de zelfgemaakte mayonaise was net op. Nogmaals. Jammer.
Vriendin M. koos voor het Baamburgs big. Een smakelijk en mals biggetje, op een bedje van groene kool. Een aanrader.

Vriendin M. sloot af met crème brûlée. Een prima crème brûlée. Niet super, maar wel prima. Ik viel voor het kaasplankje. De kaart vermeld nog dat het kaas is van Betty Koster uit Santpoort. Een meer dan gerenommeerde kaaswinkel. Vier stukjes allemaal even lekker. Met appelstroop. Daar houdt niet iedereen van, maar ik vind appelstroop heerlijk bij oude kaas.

We dronken een fles witte huiswijn, een Corette sauvignon Blanc. Eerlijk gezegd weet ik meer van eten dan van drinken, dus over de wijn kan ik weinig zinnigs zeggen, behalve dan dat wij hem lekker vonden. En dat vind ik niet onbelangrijk. En toen we erom vroegen kregen we gewoon een karaf water.
De jongen in de bediening was vlot en gaf prima advies. We waren blij met ons tafeltje beneden, boven zat een heel nare, luidruchtige groep, de andere tafeltjes boven hebben vast geen leuke avond gehad. Wij wel. We betaalden 83 euro en hadden een prima avond.

Dusch. Als u uit eten wilt in Den Haag zou u wat mij betreft bij Brasserie Buitenhof kunnen gaan eten. Een aanrader.