Gingen we afgelopen zaterdag nog naar het strand, nu is het herfst.
En nu niet allemaal gaan piepen dat ik in mijn vorige log iets schreef over massaal zeuren over het weer. Ik zeur helemaal niet. Ik constateer alleen. Het is herfst.
Nadat de zomer ons zaterdag zijn beste dag toewierp laat de herfst ons nu zien wat er allemaal mogelijk is. En natuurlijk vind ik het jammer dat de zomer afgelopen is. Dat de tijd van aardbeien, frambozen en sangria voorlopig weer geweest is. Maar er komt ook veel voor terug. Binnen thee drinken terwijl de herfststormen om het huis loeien, kastanjes zoeken, weer heerlijke appels, noten en niet te vergeten, paddenstoelen. Dusch. Misschien helemaal zo slecht nog niet, die herfst.
En we mogen weer stamppot.
Appelstamppot met pastinaak
700 gr aardappels, geschild en in stukken
500 gr pastinaak, geschild en in stukken
500 gr appels, bijvoorbeeld Elstars, geschild klokhuis verwijderd en in stukken
flinke lepel roomboter
zout
250 gram spek in blokjes
1 koffielepel mosterd
Kook de aardappels en pastinaken in water met een beetje zout gaar. Bak de spekjes op laag vuur totdat ze krokant zijn. Kook intussen de appels in aanhangen water ongeveer 5 minuten totdat ze half gaar zijn, maar nog wel stevig. Houd een kopje water achter en giet af. Maak een luchtige puree van aardappels, pastinaken, mosterd en flinke klodder boter, voeg indien nodig wat van het achtergehouden kookvocht toe. Roer de appels met kookvocht en spekjes door de puree. Proef en voeg indien nodig nog iets zout toe.
Posts tonen met het label appels. Alle posts tonen
Posts tonen met het label appels. Alle posts tonen
woensdag 7 september 2011
donderdag 1 september 2011
Bietensalade
In Nederland zeuren we massaal over hetzelfde. Over het weer bijvoorbeeld: te veel regen, te warm, te veel sneeuw. We klagen ook allemaal over de NS, files, de prijs van brandstof en de villa van onze kroonprins. Meestal houd ik niet zo van dat groepsklagen. En al helemaal niet hier. Er zijn meer dan genoeg blogs op het wereldwijdeweb waar mutserige huisvrouwen hun beklag doen over van alles en nog wat. U komt hier immers voor de gezelligheid. Maar vandaag maak ik een uitzondering.
Want. Lieve mensen. Vandaag. Deze 1 september, zag ik pepernoten in allerlei soorten, maten en smaken in de supermarkt liggen. Pepernoten, lieve mensen, pepernoten. In september. Ik vind het nogal vroeg. Ik koppel pepernoten nu eenmaal aan Sinterklaas. En laten we eerlijk zijn, het duurt nog heel lang voordat het Sinterklaas is. Toegegeven, het leek de afgelopen dagen wel weer voor Sinterklaas, maar het duurt dus echt nog maanden. Dusch. Als we nu allemaal die pepernoten gewoon niet kopen begrijpen de supermarkten dat misschien wel. En liggen de pepernoten volgend jaar misschien pas eind oktober in de winkel. Toch? Het is het proberen waard.
En wat moet u dan eten? Nu de pepernoten opeens in de ban zijn? Gewoon, bietensalade. Lekker met gebakken aardappeltjes.
Bietensalade
500 gram gekookte bietjes, zelf gekookt en schoongemaakt, of gewoon uit de koeling van de groente afdeling
2 lente-uitjes
1 groene appel
7 kleine zure augurkjes
100 gram spek in dobbelsteentjes
125 ml zure room
Bak de spekjes. Snijd de bietjes in dobbelsteentjes (ik doe dat met wegwerphandschoenen). Snijd de lente-ui in ringen, schil de appel en snijd deze in blokjes, snijd de augurkjes in dunne plakjes. Meng alle ingrediënten en serveer. Makkelijk dusch.
Want. Lieve mensen. Vandaag. Deze 1 september, zag ik pepernoten in allerlei soorten, maten en smaken in de supermarkt liggen. Pepernoten, lieve mensen, pepernoten. In september. Ik vind het nogal vroeg. Ik koppel pepernoten nu eenmaal aan Sinterklaas. En laten we eerlijk zijn, het duurt nog heel lang voordat het Sinterklaas is. Toegegeven, het leek de afgelopen dagen wel weer voor Sinterklaas, maar het duurt dus echt nog maanden. Dusch. Als we nu allemaal die pepernoten gewoon niet kopen begrijpen de supermarkten dat misschien wel. En liggen de pepernoten volgend jaar misschien pas eind oktober in de winkel. Toch? Het is het proberen waard.
En wat moet u dan eten? Nu de pepernoten opeens in de ban zijn? Gewoon, bietensalade. Lekker met gebakken aardappeltjes.
Bietensalade
500 gram gekookte bietjes, zelf gekookt en schoongemaakt, of gewoon uit de koeling van de groente afdeling
2 lente-uitjes
1 groene appel
7 kleine zure augurkjes
100 gram spek in dobbelsteentjes
125 ml zure room
Bak de spekjes. Snijd de bietjes in dobbelsteentjes (ik doe dat met wegwerphandschoenen). Snijd de lente-ui in ringen, schil de appel en snijd deze in blokjes, snijd de augurkjes in dunne plakjes. Meng alle ingrediënten en serveer. Makkelijk dusch.
donderdag 19 mei 2011
Tarte tatin
Degenen onder u die mij wel eens in levende lijve tegen komen weten het al lang: ik wordt grijs. Echt ouderwets grijs. In mijn eens donkere haardos zitten zilveren strepen en grijze lokken. Zo nu en dan overweeg ik serieus om het geheel weer een mooi kleurtje te laten geven bij de kapper, maar uiteindelijk besluit ik dan toch steeds om het niet te doen. Ik ben niet iemand die het fijn vindt om bij de kapper te zitten, ik heb daar geen tijd of rust voor. En als die haardos eenmaal geverfd is moet dat ook weer regelmatig worden bijgehouden en dat kost al met al ook een boel geld.
Maar grijs is niet hip, en grijs is niet tof. Kappers doen goede zaken met het verven van grijze haren. Dus blijf ik serieus overwegen om mijn haardos te verven, maar als ik dan weer denk aan het gedoe met uitgroei verven en wanneer ik dat dan zou moeten laten doen, dan besluit ik toch maar weer om mijn manen te laten zoals ze zijn.
Ach, hip, zoals mijn jaren jongere schoonzusjes ben ik al lang niet meer, ik ben blij met mijn King Louie jurkje, dat vind ik hip genoeg.
U begrijpt dat de Esta die eerder deze week in de winkel lag met een artikel “oei, uitgroei, de hoge prijs van haarverven”, direct in mijn winkelmandje belandde. Eindelijk een artikel, zo hoopte ik, waarin ik mijn gelijk zou krijgen, waarin zou staan dat grijs niet perse oubollig is, maar ook expressief, origineel en van deze tijd.
Maar wat schetst mijn verbazing? Het artikel in de Esta, laten we eerlijk zijn, niet het hipste tijdschrift in het vak, sluit af met: “…grijs haar staat voor verleppen en verdorren, de vruchtbaarheid voorbij.”
Nu, ja, zeg! Dan nog liever ouderwets, maar verlept en verdort? Ik geloof niet dat dat over mij gaat.
En dan nu. Ouderwetse appeltaart, op zn kop gebakken. Het recept eerlijk geleend uit vers op je bord, maar een klein beetje door mij aangepast.
Tarte Tatin
100 gram boter
175 gram suiker
5 of 6 grote appels, in kwarten, geschild, klokhuis verwijderd
5 velletjes bladerdeeg
Neem een grote pan (ongeveer 25 cm doorsnee) die ook in de oven kan, hierin gaan we de taart bakken. Ik vind een hapjespan of koekenpan het handigst. Smelt de boter in de pan boven een matig vuur. Roer de suiker door de gesmolten boter en blijf 4-5 minuten roeren, tot de suiker begint te karameliseren. Kook de karamel al roerend door tot hij goudbruin is. Let goed op, dit kan spatten en karamel verkleurd snel. Verwarm de oven voor op 220 graden.
Smoor de appels ongeveer een kwartier in de karamel. Leg de velletjes bladerdeeg op elkaar en rol uit tot een lap, groot genoeg om de taart ruim te bedekken. Leg de lap bladerdeeg over de appels en stok aan de randen goed in met de hulp van een lepel. Zet het geheel in de oven en bak 30 tot 35 in de oven. Haal de taart uit de oven en laat minstens een kwartier rusten. Leg een plat bord op de pan en keer het geheel om, pas op er kan nog hete karamel uitlopen. Ik vind deze taart lauw het lekkerst.
Maar grijs is niet hip, en grijs is niet tof. Kappers doen goede zaken met het verven van grijze haren. Dus blijf ik serieus overwegen om mijn haardos te verven, maar als ik dan weer denk aan het gedoe met uitgroei verven en wanneer ik dat dan zou moeten laten doen, dan besluit ik toch maar weer om mijn manen te laten zoals ze zijn.
Ach, hip, zoals mijn jaren jongere schoonzusjes ben ik al lang niet meer, ik ben blij met mijn King Louie jurkje, dat vind ik hip genoeg.
U begrijpt dat de Esta die eerder deze week in de winkel lag met een artikel “oei, uitgroei, de hoge prijs van haarverven”, direct in mijn winkelmandje belandde. Eindelijk een artikel, zo hoopte ik, waarin ik mijn gelijk zou krijgen, waarin zou staan dat grijs niet perse oubollig is, maar ook expressief, origineel en van deze tijd.
Maar wat schetst mijn verbazing? Het artikel in de Esta, laten we eerlijk zijn, niet het hipste tijdschrift in het vak, sluit af met: “…grijs haar staat voor verleppen en verdorren, de vruchtbaarheid voorbij.”
Nu, ja, zeg! Dan nog liever ouderwets, maar verlept en verdort? Ik geloof niet dat dat over mij gaat.
En dan nu. Ouderwetse appeltaart, op zn kop gebakken. Het recept eerlijk geleend uit vers op je bord, maar een klein beetje door mij aangepast.
Tarte Tatin
100 gram boter
175 gram suiker
5 of 6 grote appels, in kwarten, geschild, klokhuis verwijderd
5 velletjes bladerdeeg
Neem een grote pan (ongeveer 25 cm doorsnee) die ook in de oven kan, hierin gaan we de taart bakken. Ik vind een hapjespan of koekenpan het handigst. Smelt de boter in de pan boven een matig vuur. Roer de suiker door de gesmolten boter en blijf 4-5 minuten roeren, tot de suiker begint te karameliseren. Kook de karamel al roerend door tot hij goudbruin is. Let goed op, dit kan spatten en karamel verkleurd snel. Verwarm de oven voor op 220 graden.
Smoor de appels ongeveer een kwartier in de karamel. Leg de velletjes bladerdeeg op elkaar en rol uit tot een lap, groot genoeg om de taart ruim te bedekken. Leg de lap bladerdeeg over de appels en stok aan de randen goed in met de hulp van een lepel. Zet het geheel in de oven en bak 30 tot 35 in de oven. Haal de taart uit de oven en laat minstens een kwartier rusten. Leg een plat bord op de pan en keer het geheel om, pas op er kan nog hete karamel uitlopen. Ik vind deze taart lauw het lekkerst.
Abonneren op:
Posts (Atom)