Kapiteinkoek bootjes

Deze week vond ik in de rugzak van de kleuter naast een lege broodtrommel ook de traktatie van één van zijn collega kleuters. Een zogenaamd uitdeelzakje, een klein, vrolijk gekleurd plastic zakje waar men de uit te delen waar in kan stoppen. En in dat uitdeelzakje zaten 2 losse snoepjes, 1 pakje Sultana’s, 2 kleine uitdeelzakjes met gummibeertjes (ook snoepjes) en 1 klein opschrijfboekje. Ben ik nu een aanstellerige moeder als ik dat wel wat veel vind? Begrijpt u me vooral niet verkeerd, ik vind snoep bij trakteren niet echt erg. Sylvia Witteman schreef daar ooit een geniale column over "Stel, er zitten 24 kinderen in de klas en ze krijgen bij iedere verjaardag een snoepje. Dat betekent dat ze 24 keer per jaar een snoepje krijgen op school. Is dat erg? Nee toch?" Dusch. Het gaat me niet om het snoep an-sich. Ik krijg het gevoel dat een traktatie voor kleuters alsmaar meer, groter, duurder en spectaculairder moet zijn. En ik begrijp ook wel dat niet iedereen zelf traktaties wil fröbelen. Gelooft u mij, ik begrijp dat heel goed, het fröbel-gen, dat weldegelijk in mijn familie zit, heeft mij ernstig overgeslagen. Ik word serieus al zenuwachtig als ik aan fröbelen denk. Maar dat is toch geen reden om dan die arme kleuters maar omver te gooien met stapels snoep? Of spectaculairder, de heliumballon en bellenblaas die hij gisteren mee naar huis kreeg?
Onze arme kleuter moest het op zijn eigen verjaardag doen met bootjes van Kapitein koek. Door hemzelf gefröbeld.

Kapiteinkoek bootjes
zoveel kapiteinkoek reepjes als er kinderen zijn (voorverpakte ontbijtkoekreepjes)
zoveel spekjes als er kinderen zijn
zoveel satéprikkers als er kinderen zijn
gekleurd papier (knip er zoveel driehoeken uit als er kleuters zijn, ongeveer 12 bij 5 cm)
1 kleuter

Laat de kleuter op elk driehoekje (zeil) zijn leeftijd en naam schrijven. Doe hem voor hoe hij een bootje kan maken door de prikker eerst door aan de onder en bovenkant door het zeil te prikken (of rijgen) en vervolgens door het spekje (kajuit) en de kapiteinkoek (boot) te prikken. Laat de kleuter zoveel mogelijk van de bootjes zelf maken. Voilá. Een traktatie!

Vijgen-port mengsel

Ik heb reuma. Wist u dat? Dat is over het algemeen lastig en soms ronduit vervelend. Ik heb pijn in mijn handen of knieën, nu niet allemaal in de stress schieten en ongerust worden, dat is met medicijnen redelijk onder controle te houden. Wel erg vervelend is dat ik door de reuma veel minder energie heb. En dan bedoel ik ook echt veel minder. Ongeveer de helft. Dus werk ik minder. Dat is het makkelijke deel. Maar ik moet ook privé een stapje terug doen. Iemand zei eens tegen mij dat mijn willen en kunnen niet met elkaar kloppen. En dat is wel eens frustrerend. Ach, en ook dat gaat meestal goed, in de afgelopen jaren hebben mijn lief en ik hier toch behoorlijk mee om leren gaan. Activiteiten worden zoveel mogelijk gespreid en op vrijdagmiddag houdt het voor mij echt op, alleen bij hoge uitzondering spreek ik af op vrijdag. En mijn lief ziet het wel als ik teveel gedaan heb en slikt dan braaf mijn chagrijn.

Vorige week was dus te vol en te zwaar: op maandag op en neer om mijn moeder in het ziekenhuis te bezoeken (nu niet allemaal in de stress schieten en ongerust worden, ze is inmiddels thuis en herstelt goed), ergens een slechte nacht door een fikse brand in de straat (nu niet allemaal in stress schieten en ongerust worden, de brand is ondertussen geblust, het was niet te dicht bij ons huis en er zijn gelukkig alleen lichtgewonden), op donderdag een piratenfeestje met zes kleuters, op vrijdag op en neer naar de borrel van de moeder van mijn lief en op zaterdag de verjaardag van onze kleuter. Eerlijk is eerlijk, dat is niet alleen voor iemand met reuma een vol programma, u zou daar toch ook moe van worden?

Toen mijn lieve collega gisteren belde omdat ze twee kaartjes had voor de uitreiking van de 3FM Awards diezelfde avond (en ik dus met haar mee mocht!) riep een stem in mijn hoofd heel hard: “jajajajaja!” terwijl een ander stemmetje heel zachtjes begon te huilen en zei “doe het niet, doe het niet, je bent te moe, ga alsjeblieft niet de hele avond staan en dansen en drinken”. En dan is reuma dus wel echt flink balen. Want ik was verstandig, ik ging niet. Maar moest daar bijna een klein beetje van huilen.
(en nu niet allemaal in de stress schieten en ongerust worden, ik ging wel lekker uit eten met mijn collega en heb een hele leuke avond gehad)

Goed. Een recept. Ook nog. Voor de verjaardag van de kleuter maakte ik dus een stapel broodjes, en hoewel de makreelsalade won waren de broodjes met oude kaas een goede tweede. Want op de oude kaas deed ik een klein beetje vijgen-port mengsel.

Vijgen-port mengsel
een hand vol (6 ofzo) gedroogde vijgen, in stukken gesneden
een scheutje port

Doe de vijgen in een pannetje en giet er zoveel port op dat de vijgen net onder staan. Breng langzaam aan de kook en laat 10 minuten pruttelen, laat vooral niet droog koken, doe er als het nodig is meer port bij. Haal de vijgen van het vuur en laat nog minsten een half uur staan. Pureer het geheel met een staafmixer. Lekker bij kaas, maar ook bij paté.

Wortel-karwij dip met feta

Mijn lief en ik verjaarden afgelopen week. En dat was natuurlijk aanleiding voor een klein feestje zaterdag. Dusch. Mailden we vrienden en familie, deden mijn lief en onze kleuter boodschappen en maakte ik hapjes en salades. Nu hebben de meesten van onze vrienden eigen kleuters, prinsessen en prinsjes, dus werd het al snel een dolle boel.
Eerlijk gezegd houd ik wel van verjaardagsfeestjes. Ik vind het supergezellig dat zo veel mensen komen borrelen en eten en dan nemen al die mensen ook nog kadootjes voor ons mee. Ik houd wel van goed uitgezochte kadootjes en we zijn goed verwend dit jaar: kadobonnen voor Gamma, sauna, luxe lunch en gezellig uit eten. Een heuse IPod én een dokkingstation, mijn lieve collega’s namen voor mij een Grieks kookboek mee en voor mijn lief een fles ouzo, en een hele goede vriend nam een biologische gekonfijte eendenbout mee. En er was nog meer.
Maar bovenal was het dus erg gezellig met familie, oude en nieuwe vrienden.

Ik kookte een tafel vol met mezze, waaronder de salade met paprika, peper en munt, maar ook dit wortel-karwij smeersel, eerlijk gejat uit Casa Moro.

Wortel-karwij dip met feta
1 kg winterwortel, geschrapt en in dikke plakken
1 eetlepel karwijzaad
olijfolie
peper, zout
150 gram feta, verkruimeld

Verwarm de oven voor op 180 graden. Doe de wortels in een ovenschaal met peper en zout en ruim olijfolie. Dek de schaal af met aluminiumfolie. Laat de wortels in ongeveer 45 minuten gaar worden. Laat de wortels iets afkoelen. Pureer de wortels met de staafmixer, voeg indien nodig nog wat extra olijfolie toe. Plet het karwijzaad in een vijzel of met een mes. Roer het karwijzaad door de wortelpuree. Proef en voeg eventueel peper en zout toe. Doe de worteldip over een schaal en verdeel de feta erover. Lekker met Turks brood.

Pittige salade met paprika, peper en munt

De laatste minuten in Istanbul, over ongeveer een uur vertrekt het vliegtuig. Ik kan het u zeker aanraden: een paar dagen weg met zonder kinderen, een paar dagen naar Istanbul, een paar dagen gewoon, net als vroeger met uw tweetjes, en dan, na die paar dagen weer fluks naar huis, naar de kindjes. Allemaal aan te raden. En hoe was nu het eten in Istanbul? Iemand zei voordat we gingen dat hij geen hoogte kon krijgen van de Turkse keuken. En weet u? Ergens begrijp ik dat wel. Ik heb deze paar dagen telkens heerlijk gegeten, maar het was wel telkens hetzelfde. Ze maken hier de meest heerlijke kebab, in fantastische combinaties, lamsgehakt met pistachenoten is bijvoorbeeld écht een goed idee, maar werkelijk elk restaurant heeft kebab op de kaart staan, en vaak zelfs alleen kebab. En we zijn heus niet alleen in toeristische restaurants geweest, we hebben ook tussen de locals gegeten, maar ook dan, als hoofdgerecht alleen maar kebab, in honderd variaties, dat dan weer wel. Naast kebab doen ze hier ook aan Mezzes, kleine hapjes vooraf. Meestal komt er een groot dienblad met gerechtjes of voorbeelden hiervan naar de tafel en kiest de gast daaruit waar hij zin in heeft. En gelooft u mij, die mezzes zijn heerlijk, dat kunnen ze hier. Natuurlijk de overbekende humus, calamaris en tzatziki-achtigen, maar we aten ook octopussalade, minstens acht soorten auberginesalade, een pittig smeersel met pepers, paprika en munt, salade van gezouten tonijn, boontjes in alle vormen. En daarbij drinkt men dan Raki, een Turkse anijsdrank, aangelengd met een beetje water.

Dusch. De Turkse keuken? Ik kan u niet meer vertellen dan heerlijke Mezze en geweldige kebab, maar misschien is dat voor nu ook wel genoeg.

Pittige salade met paprika, peper en munt
2 rode paprika’s
2 rode pepers
1 flinke hand gehakte munt
snufje zout

Rooster en pel de paprika’s zoals ik u hier al eens uitgelegd heb. Rooster de pepers in een droge koekenpan rondom totdat ze zwart geblakerd zijn. Verwijder zaadlijsten, steeltje en schil van de pepers. Snijd de paprika’s en de pepers grof. Mix en hak alle ingrediënten met bijvoorbeeld de staafmixer. Lekker op Turks brood.

Rillettes

Wij hebben dit jaar twee kerstdiners met anderen. Twee kerstdiners waarbij verschillende mensen verschillende gerechten maken. Twee kerstdiners waarvoor van alles geregeld wordt. Mijn mailbox stroomde de afgelopen dagen dan ook vol met mails over stoelen en bestek, over couscous en wel of geen kaasplanken, over smokings en dresscodes en allerhande andere kerstzaken. Voor het ene kerstdiner heb ik mij aangemeld voor het nagerecht en voor het andere ben ik gesommeerd een kalkoen te vangen. Nu alleen maar hopen dat ik door het e-mailbombardement niet zo in de war ben geraakt dat ik de kalkoen en het nagerecht meeneem naar de verkeerde kerstdiners.

Vanavond hebben we het eerste kerstdiner en zondag het tweede, morgen zijn we gewoon thuis met ons 4-tjes, kijken we een film en eten we hapjes. Ik maakte alvast deze rillettes, lekker bij grof brood en een glas bier. Maar wijn is ook lekker!

Voor nu wens ik u fijne en smakelijke dagen in goed gezelschap!

Rillettes
3 schouderkarbonades, bij voorkeur scharrel
3 eetlepels goede mayonaise
3 eetlepels kappertjes
1 theelepel zout
flink veel peper

Breng zo veel water aan de kook dat de karbonades net onder in staan. Voeg als het kookt het zout en de karbonades toe. Laat de karbonades minimaal 2 uur zachtjes koken, langer mag dus ook. Voeg als het nodig is iets meer water toe. Haal de karbonades uit het vocht en laat afkoelen. De karbonades zijn nu zo mals dat ze bijna uit elkaar vallen. Verwijder het bot en de grootste stukken vet en snijd de rest heel fijn. Roer de mayonaise, kappertjes en peper door de karbonades. Proef of er nog zout of peper bij moet.

Tomatentaartje

Mam, zei mijn kleuter gisteren, zullen we tomatentaart maken? Dusch. Dat deden we. Het werd een heerlijk klein taartje dat we lauwwarm bij de borrel aten. En maakt u zich vooral niet ongerust, mijn kleuter kreeg een beker limonade terwijl wij ons over een glaasje wijn bogen. Het taartje ontstond in de keuken, we bedachten het samen, niet alle suggesties van mijn kleuter werden overgenomen, maar hij veto-de ook een paar van mijn ideeën. En zo maakten we samen van wat restjes dit taartje. We hadden een goede dag!

Tomatentaartje
3 velletjes bladerdeeg, ontdooid
2 of 3 tomaten in dunne plakjes
een handvol spinazie, geblancheerd en uitgeknepen (of uit de diepvries)
gemalen peper
een bolletje mozzarella in stukken gescheurd
een handvol geraspte Parmezaanse kaas
bloem om te bestrooien en boter om in te vetten

Verwarm de oven voor op 180 graden. Bestrooi het werkblad met wat bloem, leg de velletjes bladerdeeg op elkaar en rol uit. Vet een klein taartvormpje of ovenschaaltje in en bekleed het met het baderdeeg. Leg de tomaat in het taartje en maal er ruim peper over. Verdeel spinazie, parmezaan en mozzarella over het taartje. Bak het taartje 20 minuten in de oven. Eet het warm, lauwwarm of zelfs koud.